Elio Pelzers

Reisjournalist en communicatieadviseur

 Canadezen op de Schneeberg

Elzas__1De Elzas is een verrassend gebied. Talloze dorpen met vakwerkhuizen in allerlei kleuren - wit, rood, blauw, groen - en oude kerken bekronen de hellingen van de stevige heuvels. De dorpen delen de hellingen met de vele wijngaarden, die in herfst het landschap met hun verkleurde bladeren een extra dimensie geven.

 

De eerste vorst gaat over de velden heen en de ochtendmist blijft hardnekkig tussen de dalen hangen. De klokken van de dorpskerken luiden zwaar op zaterdagavond. In het dorpscafé treffen we dezelfde mannen aan als in de ochtend. De waardin van het café wil ons na een lange wandeling om zes uur ’s avonds nog niets te eten geven. We moeten nog een uur wachten. De Fransen eten pas later op de avond, en ook in de Elzas zijn ze daarin onverbiddelijk. De bospaden zijn glibberig van de condens die tussen het dichte groen meer kans krijgt en neerslaat op de stenen. De Schneeberg, die met een hoogte van 960 meter tot de reusjes behoort, heen en terug bewandelen duurt ongeveer vier uur vanuit Wangenburg. Het uitzicht is door de mist beperkt. Bij de berghut treffen we twee Franstalige Canadezen uit Québec, die twee maanden door Frankrijk heen trekken. Ze hebben het houtvuur in de hut ontstoken en de aangename geur van het brandend hout komt ons tegemoet. Na een kort praatje en een vriendelijke groet scheiden onze wegen. De Canadezen vervolgen hun weg naar beneden.
Hier en daar kleuren de weinige loofbomen tussen het naaldhout geel. Berken, beuken en zelfs walnootbomen vormen kleine eilandjesElzas__2 tussen de sparren, die opvallend veel kegels dragen. De takken buigen flink door het gewicht. Op sommige plekken hebben wilde zwijnen het gras omgewoeld tijdens het zoeken naar voedsel. Aan de bosrand verschijnt tijdens de schemering een ree. Het bos is bezaaid met sterk verweerde 18e-eeuwse grenspalen van het plaatselijke klooster en de graaf, die elkaar duidelijk wilden maken waar zij de baas waren. We treffen een mysterieuze grafzerk uit de 18e eeuw midden in het bos aan. De zerktekst geeft alleen aan dat hier een man en een vrouw zijn begraven, verdere informatie is moeilijk te lezen. De Elzas verrast, ook in de histoire locale.   

 

Laatste foto's