Elio Pelzers

Reisjournalist en communicatieadviseur

Nieuw-Zeelandse topwandeling: Tongariro Alpine Crossing

Tongariro2De Tongariro Alpine Crossing in Nieuw-Zeeland staat bekend als één van de mooiste dagwandelingen ter wereld. Dat schreeuwt niet alleen de toeristenbranche, ook National Geographic plaatst de plek hoog op zijn lijsten. De bergwandelroute kan eigenlijk alleen bij goed weer gemaakt worden en dat is het niet vaak rondom de vulkaan Mount Ngauruhoe, beter bekend als Mount Doom uit de kaskraker The Lord of the Rings.

Het is het gebied van de weerzinwekkende wereld van Mordor, waar het kwaad huist. En dat kwaad kwamen we midden februari tegen. De avond voor de wandeling is het weerbericht voor de volgende nog optimistisch: half bewolkt met opklaringen en pas tegen de avond regen. Bij de start ‘s ochtends vroeg blijkt het weer echter somber: fris, bewolkt en de eerste druppels regen dienen zich aan. Het druk is op de vertrekplaats, waar enige honderden wandelaars die dag de flanken van de beroemde vulkaan willen zien en aanraken. Mensen in korte broeken en op gympies, opgewekt en voorzien van een prettige knapzak.
Tongariro1
 De bergtocht begint in een verlaten niemandsland, waar het struikgewas nog groen is. Langzaam stijgt het pad in de richting van de vulkaan, waar het landschap steeds ruiger, kaler en steiler wordt. Zwart en grijs gaan de andere kleuren overheersen naarmate de wandeling vordert. Hoe hoger we klimmen, hoe slechter het weer wordt. De regen neemt in kracht toe en van de omgeving is weinig meer te zien als we de South Crater bereiken en de mist ons het zicht ontneemt. Tot dan toe bestaat het pad uit gelijkmatig gelegd zand en steen, plastic loopraster en houten trapjes. De route is keurig gemarkeerd met stokken, die voorzien zijn van pijlen en op regelmatige afstanden staat routeinformatie. Bij de zuidkrater roert de vulkaan zich. Rode, witte en groene kleuren verschijnen op de randen van de rotsen, rook kringelt omhoog. We steken een spoelzandvlakte over en na enig klimwerk werpen we een blik in een krater. Af en toe klaart het op en gunt de vulkaan ons een blik in de verte. Wat we tijdens de zeer korte opklaringen zien, is adembenemend. Het verraderlijke weer verandert echter met de minuut en blijkt onvoorspelbaar. Inmiddels is de regen zo venijnig, dat alle kleren doorweekt raken. Het water heeft zelfs via onze sokken ook de binnenzijde van onze wandelschoenen bereikt.

De laatste klim naar de Rode Krater op 1886 m gaat heel moeizaam. Mensen strompelen omhoog in gescheurde poncho’s en door-en-door natte kleren. Op het vulkaanzadel staat een harde zijwind, die vanaf de vulkaanflanken komt. Regen en mist ontnemen ieder zicht, maar de zwavelgeur verraadt een onheilspellende en vijandige omgeving, die zijn eigen agenda heeft. De afdaling over de gevaarlijk uitziende zwarte kam is acrobatenwerk. Jongeren laten zich over de losse lavasteentjes naar beneden glijden. Ouderen zigzaggen voorzichtig diagonaal naar beneden. Een meisje dat is uitgeleden, bloedt hevig aan haar gezicht en geschaafde handen, maar ze weigert aangeboden hulp. In de diepte klaart het opnieuw even op. De korte tijd optrekkende mist onthult twee prachtige gifgroene meertjes, maar die verdwijnen al weer snel in de nevelbanken. Na enige tijd merken we dat er geen mensen meer in onze omgeving wandelen. Zijn we door de mist verkeerd gelopen? Na een kwartier vinden we een routeaanduiding en in de mist achter ons horen we stemmen: we lopen op de goede route. Bij de Ketetahi Hut, waar de zon zich zo nu en dan laat zien, proberen wandelaars zich te ontdoen van hun natte kleding. Op de veranda staan honderden doorweekte schoenen, die niet mee naar binnen mogen. In de nabijheid van de hut bevinden zich warmwaterbronnen, die te herkennen zijn aan de enorme stoomvorming. De rook, die boven het struikgewas opstijgt, verraadt de plek waar ze liggen. Tongariro Alpine Crossing

Het leed is na zes-en-een-half uur wandelen, wanneer de hut wordt bereikt, nog niet geleden. Het laatste deel van de route voert door een indrukwekkend regenwoud met ontelbare varens en andere sporenplanten. Een bellbird, een groenige zangvogel, laat zijn mooie metalen echoënde zang horen. Het pad, dat ongelijk is door boomwortels en stenen, vormt een stevige uitsmijter voor de oververmoeide wandelaars, die naar het einde toe strompelen. Plotseling houdt het regenwoud op en eindigt de bijna 20 km lange tocht onder een afdakje op de parkeerplaats. Ik vraag na afloop aan onze gastheer of het wel verantwoord was om de tocht onder deze weersomstandigheden te doen. Hij haalt zijn schouder op: “Ach, vorige week moest ik nog de berg op om mensen met botbreuken en een hartaanval van de route te halen”. Het land van Mordor betreedt niemand zonder respect, dat dwingt de omgeving eenvoudig weg af. Dat geldt voor wandelaars in shorts, op gympies, maar ook voor hikers met professionele kleding.

 

Laatste foto's