Elio Pelzers

Reisjournalist en communicatieadviseur

De tegenstellingen van het Moezeldal

DSC 2090Wie zijn vooroordelen over Duitsland wil handhaven, moet in het hoogseizoen naar Cochem in het Moezeldal toe! Hoempapa muziek, afgeladen passagierschuiten, kunstbloemen in opgeruimde hotels, overvolle terrassen met halve liters bier drinkende gasten, goedkoop eten met gebonden sauzen en schnitzels, volop slenterende dikbuikige mensen en opdringerige Mercedessen en Audi’s. En daartussen Nederlanders, nauwelijks te onderscheiden van Duitsers. Maar de Moezelstreek heeft meer te bieden: stevig klauterwerk op de dalhellingen, heerlijke droge Rieslings, vriendelijke bediening en gastvrijheid, rustige dorpjes en wandelpaden, prachtige uitzichten, sfeervol avondlicht op de rivier en veel kastelen en vakwerkhuizen.

Cochem is in het hoogseizoen een overdruk clichéstadje. Boven het Moezelstadje rijst de protserige Reichsburg uit. Dit kasteel werd aan het einde van de 19e eeuw door een rijke Berlijnse handelsman opgeknapt en naar de tijdgeest in een romantische Moezelburcht veranderd. Dit lot was veel burchten langs de Rijn en Moezel beschoren. Gefortuneerde Duitsers, de elite van het jonge Duitsland dat in 1870 tot stand kwam, bouwden destijds veel middeleeuwse kastelen om tot sprookjesburchten. Het hoorde bij het imago dat het opkomende keizerrijk wilde uitstralen. Onze architect Pierre Cuijpers kon er rond 1880 ook wat van, maar hij keek de kunst dan ook af in het opstomende Duitsland.
We wandelen langs de Moezelboulevard hetCochem met de Reichsburg miervolle Cochem uit en komen na korte tijd op de noordhelling tussen de talloze wijngaarden terecht, die het Moezeldal een aantrekkelijk decor bezorgen. Via de Moezelbrug bij Ernst bereiken we de overkant en alras gaat het stevig en lang omhoog. De wandelpadjes door de bossen, het struikgewas en de wijngaarden stijgen hier pittig, soms tot 300 meter toe. Bijna op alle panoramapunten zitten picknickende Duitsers, die vlakbij hun auto’s hebben geparkeerd. Wijn, bier, soms complete bbq-uitrustingen. Ze komen niets tekort. Een voormalig klooster op de bergkam is veranderd in een jongerentehuis, waar de muziek hard over het erf klinkt en de daldiepte wordt ingeslingerd. De sterke meanders van de rivier liggen als lussen in het dal. Dan weer het stille bos in. Het bospad volgt kronkelend de berghelling om vervolgens de diepte in te gaan. Steil naar beneden door de wijngaarden.
“Mijn schoonzoon gaat alleen voor kwaliteit. Hij heeft wijnbouwkunde gestudeerd”, zegt de wijnhoevebeheerster bij Müden. “Hij wil geen zoete wijnen en geen Roter Wein, alleen goede witte, droge wijnen en Rotwein. Alle mensen die droge, witte wijnen willen, komen hier naar toe”. Ze is beslist en overtuigend. De wijnen die we proeven, zijn dat nog meer. De Moezelwijn heeft zijn slechte naam al weer lang achter zich gelaten. Hier komen uitstekende witte wijnen vandaan. Na afloop van de wandeling nemen we meteen de auto om Cochem ter verlaten en rijden naar het rustige Moselkern voor een terrasje met rivierzicht. De laatste fietsers van de dag rijden richting Cochem terug. Het zachte avondlicht rondt deze Moezeldag op geweldige wijze af. Een volle en ronde afdronk.

Laatste foto's