Elio Pelzers

Reisjournalist en communicatieadviseur

De ziel van Sicilië

Adrano1Als volstrekte vreemden komen we aan op Catania Airport, letterlijk onder de rook van de Etna. De vulkaan hoest vandaag en de as en rook gooien het vluchtschema danig in de war. De volgende dag hebben we afspraken met tantes, nichten, neven en oomzeggers. Geen van allen kennen we, hebben we ooit eerder gezien. Na acht dagen is het ons volstrekt duidelijk dat ‘la famiglia’ en ‘mangiare’ de pijlers van de Siciliaanse ziel zijn.

Adrano3Het warme welkom dat we in Adrano krijgen van meer dan veertig familieleden, is overweldigend. Van groot tot klein, van oud tot jong komt ons begroeten. We worden zonder reserve opgenomen in hun midden en kusrijk voorgesteld aan onze ‘zia’s’ en ‘zio’, die inmiddels allen rond de tachtig zijn. Onze nieuwe familie bestookt ons met vragen, we vertellen ons verhaal en er wordt ademloos geluisterd. Dat ademloos duurt maar een moment, want doorgaans is er sprake van een enorme geanimeerdheid. De vurigheid waarmee gediscussieerd wordt - de rode hoofden, stemverheffingen en armbewegingen zijn er onderdeel van - kan het best betiteld worden als een storm in een glas water. Het is theater zonder ruzie en kan alleen omdat de mannen en vrouwen elkaar kennen en dik zijn met elkaar. “Wie deel uitmaakt van de familie, hoeft nooit meer alleen te zijn. De familie is alles”, zegt een aangetrouwde nicht. Een week lang maken we intensief kennis met hen en het ontbreekt ons aan niets, want bijna alles draait om eten. Middagen- en avondenlang wentelt het samenzijn om het eten: antipasti, paste of primi piatti, secundi piatti (hoofdgerecht), frutte, dolci en koffie toe.

Sicilië heeft een ongekende keuken, ongelofelijk gevarieerd en rijk. De ontelbare zoetigheden en hartige hapjes zijn nauwelijks te weerstaan. Wat de Sicilianen maken van amandel- en pistachenoten, die volop op de vruchtbare vulkanische grond van de Etna worden geproduceerd, is ongekend: gebak, snoep, wijn, likeur, ijs, sap, salami’s, snacks en zelfs hoofdgerechten.Adrano4 Rond 1 november is er een keur aan fruit van eigen bodem beschikbaar: sinaasappels, mandarijnen, cactusvijgen, mispels, granaatappels, druiven en appels. In talrijke gerechten van zoet tot hartig komen we ricottakaas tegen. Een neef stelt alles in het werk om granito te kopen. Het is eind oktober niet meer het seizoen om aan dit ambachtelijk fruitige waterijs te komen. Toch lukt het hem: chocolade- en amadelgranito, een echte eilandspecialiteit. Er ontstaat een hoerastemming als hij binnenkomt. Druk keuvelend staat in de familiaire gesprekken het eten centraal. Sicilianen zijn trots op hun keuken en op wat het land voortbrengt. Het is aan hun uiterlijk ook goed te zien. Ze putten zich uit om ons de achtergronden van de keuken uit te leggen.

Sicilië heeft oneindig veel te bieden. Een week is volstrekt te weinig om het eiland te leren kennen. We hebben zijn ziel kort gezien en gevoeld en dat smaakt naar meer.

Foto's van Sicilië

Laatste foto's