Elio Pelzers

Reisjournalist en communicatieadviseur

Grijs Wieringen, meer dan rechttoe rechtaan

Stroe 2Het is grijs boven het vlakke Wieringen. In het zuiden schijnt de zon en vieren de zuiderlingen Carnaval. Wat doe ik hier in hemelsnaam? Een koude wind waait strak uit het noordoosten. De elzen en essen kijken langs de rechte weg dezelfde kant op. Het lijkt wel of ze gebukt gaan onder het eeuwige gedram van de zeewind.

Op de menukaart van het restaurant stond dat Wieringen in tegenstelling tot de rest van Noord-Holland geen sloten kent en her en der keileemreliƫf heeft. Ik passeer net enkele sloten en met moeite zie ik in de verte dat het landschap zich verheft. Volgens de geologen is het hoogste punt op het voormalige eiland 13 meter boven NAP. Stuwwalpretenties, erfgoed van de een-na-laatste ijstijd. Ik loop over een rechte weg naar Hippolytushoef en versnel mijn pas aan de dorpsrand. Een wonderlijke naam. Het heeft iets nijlpaardachtigsWieringen.

Via de buurtschap Noordburen bereik ik de Waddendijk. Ik heb een geweldig uitzicht over de komvormige zee. Aan de horizon meen ik Texel te zien. Door het grijze weer speelt mijn verbeelding me parten. Wilde eenden zwemmen van de dijkvoet af, verontwaardigde scholeksters vliegen op en enkele steenlopertjes maken zich uit de voeten als ik mijn wandeling over de zware dijk vervolg.

StroeStroe, waar ik terecht kom als ik de zeedijk verlaat, is een langgerekt dorp, dat nog half slaapt op deze Carnavalsochtend. Hier en daar staan enkele inwoners te praten. Een korte groet kan er wel af. Ik word niet nagekeken, wandelaars zijn ze hier wel gewend. De oude Wieringer boerderijen maken dit stuk erg aantrekkelijk. De weg slingert langs boerderijen waarvan de daken soms bijna de grond lijken te raken. Er gebeurt hier niet veel, zal een argeloze wandelaar denken. Dat is voor mij voldoende om in deze noordwestelijke uithoek te wandelen. Voor de tweede keer passeert een fietser met twee honden aan de lijn. De dieren renden bij de eerste passage voor de fietser uit, nu hijgen ze achter hem aan.

Waddendijk bij Den OeverOpnieuw op de zeedijk. Honderden rotganzen verblijven op het wad. Bergeenden dobberen op zee en er komt een vlucht kieviten over. Achter mij steekt nog net de oude kerk van Oosterland boven de dijk uit en even verderop duikt Den Oever op. Het is nog steeds grijs.

OosterlandDaarom ben ik hier.

Laatste foto's